Archief voor categorie “Werk”

Op 30 september was ik zomaar twaalfenhalf jaar in dienst van mijn huidige werkgever. Ik had het zelf niet eens door, maar mijn teamleidster begon er over. Ik mocht het zelfs vieren… ja….

Dus werd er op 8 oktober een feestje gevierd. Voor alle clienten en collega’s een gebakje en een kopje koffie. Floris en manlief waren speciaal voor de gelegenheid er ook bij.

Het was een bijzondere middag…

Een aantal jaren heb ik het kunnen ontlopen, omdat het altijd in mijn zomervakantie viel, maar gisteren moest ik er dan toch echt aan geloven…… een teambuildingsuitje.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind het hartstikke leuk om met mijn collega’s een hapje te eten, of een andere activiteit die niet te veel aan inspanning vraagt van dit persoontje, maar ik ben gewoon niet zo sportief aangelegd.

Wat we precies gingen doen was nog een verrassing. Wel was van te voren aangeraden om wat droge kleding mee te nemen…. omdat je nat kon worden. Op de site van de locatie, de Wilgenweard, had ik al een kijkje genomen en daar werd ik ook niet echt blij van. Gewoon niet zo mijn ding…..

Gistermiddag moesten we ons om vier uur verzamelen in Nijverdal. Ik was er natuurlijk weer veel te vroeg en dus de eerste…. wat betekende dat ik rustig de omgeving in me op kon nemen en een behoorlijk angstaanjagend touwparcours tegenkwam…. het zou toch niet he?!

Een dik uur later werd mijn angstige vermoeden een feit. Een evenwichtsbalk op behoorlijke hoogte, een touwbaan en als klap op de vuurpijl…. een slingertouw waarbij je over een groen en onwelriekend watertje van tweeënhalf meter diepte, naar de overkant moest….. Natuurlijk wel goed aangegespt met een tuigje en een helm, maar toch…..

Met het “gemak” waarmee ik tegenwoordig achtbanen instap, zou je mogen verwachten dat dit helemaal een eitje voor mij zou moeten zijn. Niets is echter minder waar. Ik stap duizend maal liever in een huizenhoge achtbaan, dan dat ik bungelend aan een touwtje boven een vijver hang…..

Ik had al snel voor mijzelf uitgemaakt dat ik als eerste moest gaan. Als ik te lang wacht, word ik alleen maar zenuwachtiger en dat doet het afleggen van dit parcours door mij geen goed. Opnieuw een goede test voor mijzelf om iets, waar ik vreselijk tegenop zie, snel achter me te kunnen laten…..

Tja… en daar sta je dan ineens met zo’n flatteus veiligheidsbroekje aan (verpleegkundigen associëren dit trouwens wel meteen met iets anders) en een “haarverpester”…..

En even later ging ik dan, met lood in mijn schoenen, als eerste de stellage op. Tot overmaat van ramp ging het ook nog druppelen… wat een extra dimensie gaf aan de evenwichtsbalk.

De eerste twee hindernissen gingen me redelijk af… en toen kwam ik bij het slingertouw. Optimistisch nam ik plaats op het plateau en klemde ik mijn voeten stevig om het touw. En toen kwamen ze…. de zenuwen. Gierend! De aardige meneer probeerde me nog wat tips te geven, maar het zinnetje “je hebt maar één kans…” deed me besluiten om degene achter mij voor te laten gaan. Ik zag mezelf al helemaal liggen in dat water….. Terwijl mijn collega met enige moeite wel droog de overkant bereikte, zag ik het nog steeds niet zitten…… dus liet ik nog maar iemand voor. En je raadt het al…. ook dat hielp niet. Ik zat gewoon helemaal verlamd op dat plateau met dat touw tussen mijn benen en ik kon mezelf er niet toe zetten. Ik heb er voor gekozen om deze hindernis niet te nemen en ben naar beneden geklommen… om bij de volgende hindernis weer verder te gaan….

Op het moment dat ik op de wiebelbalk sta hoor ik gegil achter me…. de eerste collega is te water gegaan. Kopje onder! Dat had ik kunnen zijn…..

Na die eerste collega, vallen nog vijf andere collega’s in het water….. ik  ben zo blij dat ik hem niet heb gedaan. Mijn zenuwen en onzekerheid hadden zeker parten gespeeld en er voor gezorgd dat ik er ook in was gevallen…..

De rest van het parcours biedt me gelukkig nog genoeg uitdagingen en laat me spieren in mijn lichaam gebruiken die ik volgens mij niet al te vaak gebruik….. Opgelucht voeg ik mij even later bij de groep collega’s die het parcours van een afstandje hebben gevolgd, maar er voor hadden gekozen om het niet te doen.

Tegen half zeven schuiven we aan tafel en doen we ons tegoed aan het buffet. Fris gedoucht komen de zes ondergedompelde collega’s even later er ook bij. De ervaringen van even daarvoor geven genoeg aanleiding tot gesprek……. We weten echter dat er nog meer gaat komen, na het eten… maar wat….

En dan ineens, net als ik mijn ijsje heb verorberd, worden we overrompeld door twee special agents. Ze hebben een missie voor ons; we moeten middels een GPS-systeem een koffer afleveren op een nog onbekende lokatie….. Voordat we het weten zijn we ingedeeld in groepjes en lopen we met een attachékoffertje langs de provinciale weg in Nijverdal…

Onze missie wordt onderbroken door de mededeling dat er een geheim agent is geliquideerd en wij zijn missie moeten overnemen. Wat volgt is een avond vol kruipen in buizen onder de grond, puzzelen, klimwanden beklimmen en uitzoeken wie de mol is…..

Team 1, waar ik deel van uit maak, is niet de snelste….. maar blijkt wel de slimste Niet alleen weten wij als enige de mol te ontmaskeren, maar vinden wij ook de geheime disk die ergens buiten was gedropt. Victory is ours!

Moe maar voldaan stap ik tegen kwart voor elf in mijn auto om weer naar huis te rijden. Mijn broek is vuil, een bloedblaar op mijn hand en de neuzen van mijn schoenen zijn kaal. Maar het gevoel dat ik aan deze middag en avond heb overgehouden was geweldig. Het was ontzettend leuk om op deze manier met elkaar te moeten samenwerken. Ik denk echt dat dit een positieve invloed op de verdere samenwerking gaat hebben.

Vanmorgen, als ik dit verslag schrijf, voel ik bij alle toetsen die ik intik mijn spieren. Ze protesteren! Voor iemand die normaliter niet echt veel in beweging komt, was het gisteren wel een echte uitdaging. Ik houd er in ieder geval een hele goede herinnering aan over!

Zoals ik jullie een tijd geleden al vertelde, ben ik in het najaar van 2006 begonnen met een nieuwe studie naast mijn werk. Zoals ik jullie ook al vertelde heb ik dit niet wereldkundig gemaakt op het net, omdat ik dat niet netjes vind ten opzichte van mijn huidige werkgever. Het is niet dat ik meteen naar een andere baan wil gaan zoeken, als ik straks klaar ben in juli, maar ik weet ook niet waar het schip zal gaan stranden.

Deze week heb ik voor mijn opleiding stage gelopen. Het was echt wennen om na zoveel jaar werkzaam te zijn als verpleegkundige en alles “under control” te hebben, ineens weer een snotneus te zijn. Want ook al komen bepaalde zaken van mijn huidige werk wel overeen met wat ik in de toekomst wil gaan doen, het werk zelf is toch weer compleet anders.

De eerste dag was wat onwennig; je bent constant jezelf aan het wegen. “Wat kan ik doen?”, en “Vraag ik niet te vaak of ik wat kan doen?”. De dingen die je doet zijn nieuw en onwennig en je bekijkt jezelf constant door een vergrootglas.

Gisteren trok ik de bedrijfsdeur weer achter me dicht. Natuurlijk is deze week te kort geweest om echt een volledig beeld te hebben van alle werkzaamheden, maar het begin is er. De afgelopen week heb ik dingen mogen doen en meemaken die een diepe indruk op me hebben achtergelaten en me in ieder geval de bevestiging hebben gegeven, dat het goed is waar ik mee bezig ben. Dat het bij me past.

In de toekomst wil ik graag nog eens hier terug komen. Tegen de tijd dat ik echt ga solliciteren weer even een weekje sfeer proeven en nog meer ervaring opdoen. Me niet meer zo’n snotneus voelen…….

De laatste loodjes. Die wegen het zwaarst, zeggen ze. Zo voelt het ook voor mij.

Over een dikke twee weken, na zes nachtdiensten en twee late diensten, heb ik vakantie. Ik ben er zo aan toe. Deze week was ik al meerdere malen later klaar op mijn werk, door een paar vervelende situaties, die maken dat ik nu met het lood in mijn pantoffels achter de PC zit. Vannacht ga ik de nachtdienst weer in en het zit me even niet zo lekker. Ik voel me even niet zo veilig op mijn werk.

Er zijn gewoon momenten dat ik vreselijke moeite heb met het beleid dat wordt bepaald van bovenaf, terwijl de mensen op de werkvloer en dag en nacht mee te maken hebben, om over de cliënten zelf maar niet te spreken.

Het maakt dat ik me echt van dag tot dag sleep, maar ik weet dat het zo niet zou moeten zijn. Ik verlang soms zo terug naar hoe het was toen ik begon op deze afdeling. Weten wat je mist voelt anders dan wanneer je nooit anders hebt geweten. Maar ik weet hoe het ook kan, maar het kan niet meer, omdat dingen veranderen. Bezuinigingen, beslissingen….. langzaam wordt mijn werkplek een plek waar ik mezelf niet meer in herken. Een plek waar ik steeds minder kan helpen en enkel nog pleisters plak. Figuurlijk dan (en soms ook letterlijk).

De laatste loodjes. Voor mijn vakantie. En wellicht ook in een ander opzicht, maar dat is nog te vroeg om aan de grote klok te hangen. Verdriet heb ik er wel van, omdat ik van mijn vak houd.

Bah.

Vannacht zit ik er weer in; de nachtdienst. Ik heb vanmorgen zo lang mogelijk geslapen, zodat ik mijn ogen de aankomende nacht kan openhouden.

Het is voor het eerst dat ik echt weer ingeroosterd ben voor de nachtdienst. In de tijd van mijn herstel had ik heel veel moeite met de gedachte dat ik in mijn eentje verantwoordelijk zou zijn voor zo’n 80 cliënten. Nu voelt dat al weer anders.

Bovendien levert de afdeling waar wij ook altijd over waakten ’s nachts, nu ook een nachtdienst, omdat het aantal cliënten daar was toegenomen en het niet meer verantwoord was om er dan maar één nachtdienst neer te zetten.

Ik mag er vier. Vrijdagochtend kom ik er weer uit. Ik hoop dat ik weinig hinder ga ondervinden van het warme weer en het feit dat de schoolvakanties weer begonnen zijn, maar over het algemeen kan ik prima slapen.

Heb jij in jouw werk ook wel eens nachtdiensten moeten draaien? Hoe sta jij er tegenover?

Vroeger…. was alles beter.

Dat gevoel had ik afgelopen weekeinde in ieder geval. Behorend bij mijn werk als B-verpleegkundige, word ik geacht om aan het einde van mijn dienst te rapporteren over mijn cliënten. De bijzonderheden gedurende mijn dienst dan. Vroeger gebeurde dat in een map, die per cliënt was aangelegd, met de hand.

Nu, in het digitale tijdperk, rapporteren wij natuurlijk op de computer. Het gaat wel sneller, maar heeft ook een hoop nadelen. Tegen het grootste nadeel liep ik afgelopen weekeinde op……

Ik was druk bezig om een uitvoerige rapportage te schrijven over één van mijn cliënten, omdat er die dag nogal veel gebeurd was met haar. Als ik bijna klaar ben, word ik ineens overvallen door een zwart scherm. Aanvankelijk denk ik dat de verbinding van de monitor en de PC niet goed is, maar dat blijkt het niet te zijn. De PC slaat vast en er wordt geen signaal meer gegeven naar de monitor. Frustrerend als je nog niet hebt kunnen saven…… dus dat wordt weer opnieuw opstarten en overnieuw rapporteren.

U raadt het reeds….. nadat ik het hele verhaal nogmaals heb ingetikt, valt het beeld opnieuw onverwachts uit. Al mijn noeste arbeid…. foetsie! Ergernis is daar! Ik heb ICT-beheer in het weekeinde gebeld en het probleem is ze wel bekend met dit type PC. Hij belooft maandag voor 9 uur op de stoep te staan met een nieuwe PC. Maar het hele weekeinde zit ik dus zonder PC en moet ik naar een ander kantoor om te rapporteren. Ik kan tussen de bedrijven door nu niet even snel de afspraken inzien, of andere zaken opzoeken in de computer, daarvoor moet ik eerst naar een andere plek.

Op zulke momenten voel je je als verpleegkundige echt onthand. Automatisering is in vele gevallen echt ideaal, maar geef mij maar lekker die rode mapjes waar ik met de hand kan inschrijven.

De laatste maanden was ik soms nog wel eens wat negatief aan het loggen over mijn werk, maar dat had niet zozeer met het werk zelf te maken, maar meer de omstandigheden waaronder ik (en mijn collega’s) ons werk moeten uitvoeren.

Vandaag voor de verandering maar eens een positief logje. Ook al is er op het gebied van werkdruk en organisatie verder niet veel in positieve zin veranderd, het begeleiden van mijn cliënten daar houd ik ook nog steeds onveranderd veel van.

Zonder in te veel details te treden (privacy van de cliënt), moet mij toch wat van het hart. Op mijn afdeling verblijft een oudere vrouw, die qua stemming nogal schommelt. Hoezeer de stemming ook schommelt, breien blijft een favoriete bezigheid. Begaan met het Koningshuis zoals ze is, is ze eigenlijk zo lang als ik haar ken bezig met het breien van kledingstukken voor leden van het Koninklijk Huis. Ik denk niet dat de leden van het Koninklijk Huis zich ooit in één van haar creaties zouden hullen, maar het gaat om de gedachte, niet?

Vele van deze projecten hebben de prullenbak gezien, omdat ze er geen zin meer in had, maar met de jumper voor Prins Constantijn is ze al maanden bezig geweest. Ze vroeg mij een week of drie geleden of ik het niet aan Beatrix kon geven, zodat deze het verder kon afbreien, want het lukte haar maar niet om hem af te maken. Ze had ook een karretje van karton gemaakt met een stukje zeep er in, dat mocht ik dan ook wel aan Bea geven…. en een bolletje oranje wol.

Ach, dacht ik…. laat ik het gewoon eens doen. Ik klom in de pen en schreef namens mijn cliënte een mooie brief naar onze Majesteit. Waarin ik uitlegde dat zij niet meer in staat was om de jumper te voltooien, maar graag wilde dat Prins Constantijn hem zou krijgen. En dat zij het Koningshuis een warm hart toedraagt en dit door middel van deze cadeautjes wil tonen. Mijn cliënte was er helemaal tevreden over, hij kon niet snel genoeg op de post van haar.

Het pakketje heb ik samen met de brief opgestuurd. Afgelopen week arriveerde er een brief op mijn werk voor mijn cliënte, met als afzender “Dienst Koninklijk Huis”. Daar mijn cliënte de afgelopen dagen in slechte doen was, hebben we de brief even bewaard. Gisteren zat ze weer op het terras te genieten van het lekkere weer, de stemming weer wat opgeklaard. Toen ze de brief in handen kreeg wilde ze hem eerst wegleggen. Maar toen ik haar vroeg om eens goed naar de afzender te kijken, werden haar ogen groot. Voorzichtig opende ze de brief, ons allen in spanning houdend.

Ze wilde hem eerst voor zichzelf lezen, maar even later ging de brief namens de Koningin vol trots de koffietafel rond. Een hartelijke en persoonlijke brief terug én een prachtige foto van de Koningin. Ze straalde helemaal. Ik heb haar in tijden niet meer zo stralend gezien, zo trots. Dat de Koningin haar zo hartelijk bedankte voor de ontvangen “jumper in herfsttinten”. Ik werd helemaal warm van binnen, toen ik haar zo gelukkig zag. Dat is de slagroom op het toetje, de pure en onvervalste voldoening, waardoor je helemaal volstroomt.

Ze vroeg me of ik de foto wilde inlijsten. Ik heb vanmiddag een mooie lijst gekocht en hem samen met de brief ingelijst. Met een oranje achtergrond natuurlijk. Hij gaat een ere-plek krijgen op haar kamer.

Vorige week heb ik tijdens het WK op mijn werk ook wat kiekjes van mijn werkplek gemaakt. Dus voor de nieuwsgierigen onder u…… boven het royale verpleegkundig kantoor en onder de voordeur van de afdeling waar ik werk………

Soms ben ik qua loggen wat stil.

De afgelopen periode ben ik iets stiller geweest. Het heeft er mee te maken dat het even niet zo goed ging met me en dan wil ik dat niet echt wereldkundig maken. Kan dan nog niet echt omgaan met de reacties van anderen, wil dan gewoon even “alleen” zijn.
Het werkt niet echt meer voor mij. Mijn werk. Ik heb er hard aan gewerkt om het te laten werken, maar er zitten grenzen aan. Ik kan mijzelf en hoe ik met de situatie omga, aanpassen, maar bepaalde zaken veranderen niet.
Ik denk niet dat de organisatie ooit zal inzien dat het anders moet op de plek waar ik nu werk en ik kan niet langer in die neergaande spiraal blijven zitten. Hoezeer ik ook van mijn vak, mijn werk, mijn cliënten en collega’s houd, het is niet meer genoeg om voldaan naar huis te gaan.
Vanuit de organisatie ervaar ik weinig waardering en begrip voor onze situatie en ik vrees dat dit niet zal veranderen.

Ik kan niet zo goed tegen veranderingen, onzekerheid.
Soms houd ik liever nog dingen vast, terwijl ik weet dat ze niet goed voor mij zijn, dan dat ik de stap in het ongewisse neem. Maar ik ben op het punt gekomen dat ik een beslissing zal moeten nemen. Ik ben bezig om me te oriënteren, verder kijken dan mijn neus lang is. Ik vind het allemaal nog wel wat eng, maar van binnen weet ik dat ik er goed aan doe.

Ik houd jullie op de hoogte, goed?

Een kink in de kabel, dat was het. Donderdag weer aan het werk gegaan en oh wat viel dat even vies tegen. Ik maak er niet te veel woorden aan vuil; ik wil het niet te groot maken, maar het viel me zwaarder dan ik gedacht had. Nog wat vol van de emoties die achter me lagen, met een wat raar gevoel in de buik naar mijn werk… waar die middag een bijeenkomst gepland was over een aangrijpende gebeurtenis op mijn werk uit januari begin dit jaar.

Het muurtje ging dus even naar beneden en wilde niet meer omhoog. Tranen en emoties hoog in de keel. Die avond heb ik met een brok in mijn keel gewerkt. En vrijdag ging het niet meer. Stijf van de zenuwen, onzeker…. en balen als een stekker dat ik me weer zo voelde. Al maanden heb ik echt het idee dat het weer goed gaat, beter in ieder geval en nu is het net alsof het weer helemaal terug is.

Met Serge een goed gesprek gehad, met mijn collega en besloten om heel even een pas op de plaats te maken. Even dit weekeinde gebruiken om weer te wennen en mijn emoties daar te laten waar ze horen. Luisteren naar mijzelf en naar mijn grenzen, ook al zegt alles in me “Niet aanstellen Marieke, de schouders eronder zetten!”. Een tijdelijke dip, laten we het hopen. Natuurlijk zijn bepaalde zaken niet veranderd, doelende op de situatie op mijn werk, maar hoe ik er meer om heb leren gaan is wel veranderd. Ik moet gewoon accepteren dat ik even aan mijzelf moet denken. Morgen werk ik wel de hele dag, maar nog even samen met een collega. Weer even vertrouwen in mijzelf krijgen.