Vandaag neem ik afscheid van jou en het doet me zo ontzettend zeer. Elke keer als ik naar je kijk, schiet ik vol. Je hoorde bij mij, bijna achttien jaar lang en vandaag moet ik je laten gaan.
Je bent oud, je bent op, maar nog steeds begroet je mij met een lieve mauw, als je me ziet. Maar ook al voelt het soms alsof er niets met je aan de hand is, ik weet het wel beter. Ik voel dat het einde nadert en ik wil jou het lijden besparen. Het is de moeilijkste beslissing die ik ooit heb moeten nemen en ik heb er dan ook dagen over gedaan. Verstandelijk weet ik dat het beter is, maar gevoelsmatig ben ik eigenlijk nog niet toe aan een definitief afscheid van jou. Ik wist dat vandaag ooit zou komen, maar niet dat het vandaag al zou zijn. En als ik je nu zie, twijfel ik zo, maar dat is mijn emotie die met me aan de haal gaat. Ik moet nu voor jou kiezen en jij mag geen pijn hebben.
Vanaf het eerste moment dat ik je zag, hoorde je bij mij. Dat voelde ik gewoon. Van alle poesjes in het asiel, kwam jij op me aflopen en het voelde goed. Achter op de fiets in een mandje ging je mee naar huis en een naam had ik ook al voor je. Het bleef niet bij die ene naam, je had er zoveel…. Muffin werd Muffinpoes, Muffy, Muffin-Puffin, Murrrmy, Muffinkind…. en je was ook als een kind. Je was van mij afhankelijk, ik zorgde voor je en je gaf me er zo ontzettend veel voor terug.
Je woonde samen met mij in zes verschillende huizen, samen deelden we lief en leed. Op ons pad kwamen we jouw poezenmaatje Lucy tegen en vijf jaar geleden moesten we haar laten gaan. Vandaag zal je haar weer zien en dat geeft me wat troost.
De klok kruipt en ik zie er zo tegenop. Mijn ogen lopen vol en mijn scherm is wazig. Na vandaag zal het allemaal anders zijn. Lig je niet meer tussen ons in op je eigen kussen, is jouw stoel in de tuin voorgoed leeg, zit je niet voor het raam op mij te wachten. Het is zo definitief dat ik het niet eens kan bevatten. Ik heb zoveel jaar met jou geleefd en nu moet het zonder jou verder.
Je kijkt me aan en ik weet niet of je begrijpt dat je mij straks niet meer kan zien. Dat de slaap waarin je zal vallen, een slaap is waaruit je niet meer zal ontwaken.
Het is goed zo, maar het liefste zou ik willen dat je weer gezond was. Dat je geen pijn hebt en je lichaam het niet langzaam maar zeker laat afweten. Je hoort zo bij mij dat er een onnoemelijke leegte zal zijn. En ik weet niet hoe dat moet voelen.
Lieve Muffin, je zal nooit en dan ook nooit uit mijn hart en mijn hoofd verdwijnen, je bent er mee vergroeid. Ik laat je gaan. Dag lieverd.
Om tien voor half vier ben jij vanmiddag aan jouw laatste slaap begonnen. Jouw hoofdje op mijn handen, in de tuin die je zo lief was. Je bent heel rustig ingeslapen, één spuitje was genoeg, omdat je zo zwak was. Je snurkte en daar moest ik wel even om lachen en toen was je ineens weg.
We hebben een mooi plekje voor je gemaakt, je zat er elke dag. Er brandt nu een kaarsje bij je. Het is goed zo.
Artikelen (RSS)