Archief voor categorie “Persoonlijke pruttel”

Zoals je misschien op de log van Floris hebt kunnen lezen, zijn we vandaag begonnen met het wennen aan de redressiehelm. Gisteren zijn we naar Deventer geweest om de helm op te halen.

Ik weet wel dat het uiteindelijk heel anders voelt dan dat ik me van te voren had voorgesteld. Je weet verstandelijk wel dat je het doet omdat het goed is voor Floris, maar gevoelsmatig voel ik me zo slecht. Misschien is het even het begin en moeten we daar gewoon door, maar als je vrolijke kindje ineens langere tijd achter elkaar huilt, doet dat iets met je. Het “is voor je bestwil principe” voelt niet eenvoudig. Ik heb gisteravond, toen Floris in bed lag, eerst een potje lopen grienen. Van alle emoties van gisteren en vandaag. Ik heb het er erg moeilijk mee en hoop dat dit alles gaat slijten en gaat wennen.

Voetenleed. Daar lijd ik aan. Al sinds de bevalling van Floris zit er een rare pijn in mijn linkervoet. Met name als ik opsta als ik een tijdje had gezeten of na een nacht te hebben geslapen. Eerst dacht ik dat het wel over zou gaan, maar na een paar maanden struisvogel te hebben gespeeld kon ik er niet meer omheen. Ik had echt pijn in mijn voet. Na lang aandringen van wederhelft, ben ik naar de huisarts gegaan. De eerste diagnose: een beklemde zenuw. Een verwijskaart voor de podotherapeut kreeg ik mee….

Die kaart bleef weer een week of wat liggen. Je kent het wel; je hebt de eerste stap gezet en nu stel je het weer even lekker uit voordat je de volgende stap neemt. Allerlei dingen zijn weer belangrijker. Smoesjes dus. Totdat je op het punt komt dat de pijn je echt gaat belemmeren in je functioneren….. een afspraak gemaakt.

Ondertussen mopperde ik maar dat mijn oude schoenen me maar niet meer pastten; ik teveel vocht in mijn voeten had en dat de nieuwe winterlaarzen (á 170 euro) me ook maar niet lekker gingen zitten. Ik kreeg ze maar niet goed uitgelopen. Alleen mijn oude (uitgelopen) Dr Martens zaten nog redelijk, maar ja…. die kan je ook niet elke dag aan…

De podotherapeut onderwierp mijn voeten aan een grondig onderzoek. Een deskundig kneepje “Doet het hier pijn????”, deed me nog net niet opstijgen, maar wel een pijnlijke kreet slaken. “Ja, daar precies!”. De pijnplek was gevonden. Geen beklemde zenuw, maar een overbelaste pees. Ontstaan door de zwangerschap en niet meer weggegaan. Vaak voorkomend en vaak ook op te lossen door goede therapeutische zooltjes in de schoenen.

Volgende onderzoekje….”Welke schoenmaat heeft u?”. Tja, ik heb al sinds jaar en dag maat 40!

Ja, niet dus! Een meetlatje hielp me uit de droom. Na de zwangerschap zijn de banden in mijn voeten niet meer “terug in elkaar geschoven” en heb ik ineens maat 41! Nou ja zeg! Vandaar dat die nieuwe winterlaarzen (had ik al gezegd dat ze 170 euro waren?) niet lekker zaten. En mijn oude schoenen dus ook niet.

Nu ben ik geen Imelda Marcos en heb ik geen talloze schoenen in de kast, toch vind ik het jammer dat ik mijn verzamelde schoenen niet meer pas. En ik overnieuw moet beginnen.

De zooltjes waren maandag klaar. Tijd om nieuwe schoenen te gaan kopen. De eerste. In maat 41.

Van de week stond ik bij de schoenenzaak. Met in mijn handen de winterlaarzen die ik twee maanden geleden al had gekocht in maat 40. Nu had ik een maatje groter in de handen. Frustrerend joh! Wel in de opruiming (nu nog maar 100 euro), maar twee keer dezelfde laarzen kopen is niet leuk. Gelukkig vond ik op de valreep een ander paar waar mijn zooltjes goed inpassen en was het weer een hele andere laars.

Maat 41. Tsss.

De reünie van mijn oude scoutinggroep St. Joris, kreeg gisteravond zowaar een vervolg. Samen met Sandra, Sonja en Louise ben ik gaan eten in Lochem, in Graaf Floris. Ook hadden we via Hyves eindelijk Dorinda en Anne-Christine teruggevonden en die gingen ook mee.

Wat was het gezellig gisteravond! Niet alleen de ambiance in Graaf Floris (écht een aanrader!), maar ook het gezelschap. Alsof we weer even jong waren, een stelletje giebelende meiden. We hebben er meer dan vijf uur gezeten, maar wat vloog die tijd voorbij.

We doen het volgend jaar dunnetjes over, in ieder geval met Hester die nu in Australië is. En wie weet wie we in de tussentijd nog meer op kunnen duikelen.

Het was super gezellig dames, bedankt!

Vandaag vier ik maar zo weer een feestje…. mijn 39e verjaardag.

De eerste die ik als moeder mag vieren. Ik heb al prachtige cadeaus mogen ontvangen; een heuse kleurplaat en voettegel van mijn zoon en van mijn lieve echtgenoot een prachtig herfststuk en een bijdrage voor mijn nieuwe fiets.

Als een berg zag ik er tegenop…. tegen vandaag.

Vandaag begin ik namelijk weer met werken en vanmorgen hebben we Floris voor het eerst voor een hele dag naar het Kinderdagverblijf gebracht. Ik begin nog niet meteen helemaal voor de volle 100%, dat zag ik helemaal niet zitten. Ik merk dat mijn lichaam nog niet goed hersteld is van alles en dat is bij te lange inspanning ook klachten krijg. Ik wil eerst lichamelijk én geestelijk mezelf de tijd gunnen om weer wat te wennen.

Sinds half februari heb ik niet meer 100% in de dienst gestaan, want toen begonnen de lichamelijke klachten al… dus is het echt een half jaar geleden dat ik echt een dienst heb gedraaid! Ik ben vandaag boventallig, om weer even sfeer te proeven, mijn mail te lezen, me vertrouwd te maken met het nieuwe computersysteem en te kijken hoe het is om weer Marieke op het werk te zijn….. vanuit daar wil ik het gaan opbouwen, zodat ik volgende week kan proberen om weer een hele dienst te draaien. Ik zie er aan de ene kant erg tegenop. Maar aan de andere kant weet ik dat het ook zo weer als vertrouwd zal voelen. Alleen zal ik veel aan thuis denken…. en zie ik mijn jongen vanavond niet…. alleen slapend… en dat vind ik wel moeilijk.

Pffff…. nog een paar uurtjes thuis en dan vertrek ik naar mijn werk. Raar hoor.

Nog dertien dagen en dan zit het er op. Mijn zwangerschapsverlof. En oh, wat sta ik er dubbel in.

Aan de ene kant ben ik er echt aan toe om weer te gaan werken. Even wat anders dan de hele dag met een kindje bezig zijn. Naast moeder en vrouw, ben ik natuurlijk ook verpleegkundige en het is ook fijn om daar weer wat mee te doen. Ik zie wel tegen het fysieke werk op; gisteren ben ik een dagje naar Duitsland geweest met mijn moeder en echt heel veel heb ik ook weer niet gelopen, maar oh wat had ik een last van mijn bekken gisteravond. Ik kon amper lopen! Ik ben benieuwd hoe dat straks gaat als ik weer acht uur per dag ga werken, want ook daar loop ik heel wat af.

Aan de andere kant vind ik het moeilijk om Floris los te laten op die manier. Ik ben wekenlang heel intensief met hem bezig geweest en net nu we een ritme samen hebben gevonden, moeten we een ander ritme gaan vinden. Er zullen ook momenten zijn dat ik hem niet meer zie als ik thuis kom van mijn werk en dat lijkt me heel erg moeilijk. Ik ben zo gewend aan de rol van moeder, dat het ook weer lastig zal zijn een andere rol er weer bij te gaan krijgen.

Ik weet het allemaal nog niet zo goed. Ik weet niet of het allemaal gaat lukken op de kinderopvang, of Serge en ik ons werk goed op elkaar af kunnen stemmen. Maar ondertussen weet ik ook dat we het wel zullen beleven. Dat we het wel zien. Dat ik me overal wel druk om kan gaan zitten maken, maar dat het niets verandert.

We zien het wel… ik heb nog dertien dagen

Ik had het er toevallig net over met mijn vriendin en bedacht me ineens dat ik vandaag precies een jaar gestopt ben met roken. Heel af en toe denk ik er nog wel eens aan, vooral nu het zomerseizoen weer in aantocht is. Ik ben niet langer zwanger, maar roken doe ik niet meer. Ik blijf wel een ex-roker; er zijn momenten dat ik het ruik en dat ik heel even denk “toch wel lekker”. Maar dat moment is maar even, dan komt het verstand weer om de hoek kijken….

Ik vind het heerlijk; een fris huis, frisse kleren en rust in mijn hoofd. ”Wanneer kan ik weer roken?” en “Heb ik nog genoeg te roken?” houden mij niet meer bezig. En dát is het echte grote voordeel van het stoppen met roken. Niet het geld dat je overhoudt… wat dat geef je gewoon ongemerkt weer aan andere zaken uit. Ook niet de gezondheid, want dat merk je niet meteen. Maar de vrijheid, de last die je niet meer meedraagt… de verslaving die je hebt overwonnen.

Een jaar precies vandaag. Daar wilde ik heel even bij stil staan….

Ik merk dat het einde in zicht is; het einde van de babyblues zoals ik dat noem. De tranen die over mijn wangen biggelen bij de stomste dingen; een blauw muisje dat op de grond ligt, Serge die een hand door mijn haar haalt… het waren de afgelopen weken redenen om een traantje weg te pinken of beter gezegd… een waterval te laten stromen. Hormonen die door je lijf heen gieren, emoties die nog niet op hun plek zijn gedaald….. ik zat mijzelf best wel in de weg. De somberheid die ik voelde sijpelde door al mijn logjes heen en ik ben blij dat ik die ruimte van jullie en Serge ook even heb gekregen. Het was even nodig om me zo te voelen, het kon ook niet anders…. ik voelde me gewoon zo. En dat voelde mijn kleine man natuurlijk ook. Hij reageert op zijn moeder en dat is logisch; hij heeft negen maanden heel dicht bij me vertoefd. Als ik me naar voel, voelt hij dat ook….

Zaterdag hadden we samen een fantastische dag. We genoten echt van elkaar. Ik zat lekker in mijn vel; beter bewapend tegen het huilen en het onzekere gevoel en Floris ook. Het heeft zeker ook geholpen dat ik samen met mijn schoonmoeder er vrijdagavond even uit geweest ben; lekker gewinkeld en gegeten met z’n twee terwijl Serge op Floris pastte. Het was best raar om Floris alleen te laten, ik heb ook wel veel aan hem gedacht, maar vertrouwde er op dat het goed ging thuis. En dat ging het ook. Floris gedroeg zich voorbeeldig! En de tips van het consultatiebureau-mevrouw zorgen er in ieder geval voor dat ik de dingen die minder goed gaan niet op mijzelf betrek en er reëler naar kan kijken.

Gisteren had Floris een mindere dag, maar ik merk dat ik er zelf veel beter tegen kan. Goed, aan het einde van de avond ben ik moe, maar ik heb eigenlijk geen traan hoeven pinken. Het scheelt natuurlijk ook dat Serge en ik het samen doen, we kunnen het af en toe van elkaar overnemen, zodat de ander even de batterij kan opladen. En zo hebben we het samen toch maar gedaan.

Vanmorgen kijkt mijn lieve kerel me zo guitig tegemoet dat ik niet anders kan dan genieten. Ik heb een zware deken afgegooid… en ook al zal het nog wel eens vaker zwaar weer worden, ik heb de juiste koers gevonden. Het begin is er en dat voelt goed!

Het was natuurlijk te verwachten; zo’n tiepje als ik krijgt natuurlijk last van gevoelens van onzekerheid, als het gaat om moeder zijn. De hormonen gieren me nog regelmatig door het lijf en maken dat ik bij dingen die even niet zo lekker lopen, de schuld bij mezelf ga zoeken. Verstandelijk weet ik wel dat ik zo in elkaar steek en dat ik het een beetje langs me moet laten afglijden, maar gevoelsmatig heb ik er toch wel veel last van.

Net moeder zijn, ik had altijd het idee dat die mensen dan op een roze wolk zaten. Zo leek het tenminste. Of misschien wilden zij het niet laten merken dat ze het soms moeilijk hadden. Afgezien van de zware bevalling, kwam er ineens zoveel op me af, dat ik het soms moeilijk vind om simpelweg te genieten. De eerste dagen was ik in een soort van verdoving, kon ik de beelden van mijn bevalling maar moeilijk achter me laten. De angst om Floris te verliezen was zo aanwezig de eerste dagen, dat ik er daar alleen maar mee bezig was.

Het feit dat Floris juist door de keizersnede was gered en een gezonde en heerlijke baby was, zag ik toen niet. Ik zag alleen maar een kindje dat afhankelijk was van mij en waar ik voor moest zorgen. Alleen wist ik weer niet hoe, want door de operatie kon ik niet zoveel en moesten anderen aanvankelijk voor mijn kindje zorgen.

De borstvoeding liep aanvankelijk natuurlijk moeizaam, ook door de keizersnede en er zijn nog dagen dat de onzekerheid me parten speelt. Drinkt hij wel genoeg? Waarom de ene keer tien minuten en de andere keer bijna het dubbele? Waarom huilt hij nu na een uur al weer? Heeft hij pijn, wil hij een schone luier, heeft hij honger of wil hij bij me zijn. Waarom huilt hij ’s avonds zo ontroostbaar? Soms moet ik hem wakker maken voor het voeden (omdat het vier uur geleden is) en soms lijkt hij elk uur te komen. Doe ik het wel goed?

Ik ken mijn kindje gewoon nog niet zo goed; het ritme van mijn kindje niet zo goed en voor een gestructureerde miep als ik is dat natuurlijk een voedingsbron van twijfels en onzekerheden. Terwijl ik echt weet dat ik het kan, voelt het soms als een falen.

Met mijn kraamverzorgster en gisteren ook met de verpleegkundige van het consultatiebureau heb ik het er over gehad. Het lucht wel op, maar een stuk onzekerheid blijft. Ineens ben je moeder, vader… en heb je de zorg voor een kleine. Van te voren kan je je niet echt voorstellen hoe dat voelt en hoe het zal zijn, want je weet het pas als je ouder bent.

De tijd zal het ongetwijfeld leren; de onzekerheden worden steeds meer bekend terrein. Je afvragen van ”hoe ga ik dat toch allemaal straks doen en combineren?”  is dan niet langer meer een vraag, maar een gegeven. Vertrouwen op jezelf, op wat je kan, een doel voor ogen hebben…. ik weet het. Maar het gevoel werkt gewoon nog even niet zo mee…

Donderdagnacht begon het al te rommelen in mijn buik. Zodanig dat ik amper geslapen heb, maar goed, dat is niet zo erg, want vrijdag heb ik overdag dus helemaal niets uitgevoerd. Ik had heel veel last van harde buiken, begon het ’s ochtends om het half uur, tegen de avond kwamen ze om de tien minuten. Het kindje kon ik daarom ook niet zo goed voelen; de buik was bijna alleen maar hard.

Je kijkt op de klok en denkt steeds…. zouden dit de weeën kunnen zijn? Want pijn, dat doen ze en ze hielden ook ruim een minuut aan. Maar goed, zo lang het niet om de drie á vier minuten is, hoef ik nog niet te bellen en wacht ik het gewoon rustig af. En ik ging gisteravond dan ook naar bed met het idee van…. dit kan het wel eens zijn.

Maar vannacht nam de intensiteit en de frequentie van de harde buiken weer af en vanaf een uur of drie kwamen ze niet meer zo veelvuldig. Vanmorgen werd ik wakker en toen ik de kleine weer zo weinig voelde ben ik er wat meer op gaan letten. En ik voelde echt beduidend minder leven.

Na wat aarzelen heb ik vanmorgen toch maar de verloskundige gebeld. Je weet maar nooit. Het kost me altijd de nodige moed om te bellen, want je wil toch niet lastig zijn, maar in dit geval voelde het gewoon toch niet zo goed dat ik het kindje zo weinig voelde. Maar je kan zeggen wat je wil van de verloskundigen hier; maar ze geven je echt het gevoel dat je verre van lastig bent. Ik kon met een half uurtje terecht op de verloskundigepraktijk en daar is alles voor de zekerheid even nagelopen. Het hartje klonk goed; de kleine lag op mijn bekken (nog niet vast erin) en mijn bloeddruk was verder ook prima. Vanmorgen bij het douchen werd ik al verrast door de ”befaamde prop”, maar dat zegt ook helemaal niets; het kan nog steeds weken duren….

Voor de zekerheid even langs het ziekenhuis gestuurd voor een hartfilmpje. Wat een avontuur is dat zeg! Het was prachtig om te zien hoe de hartslag van de kleine en de harde buiken van moeders in een bepaald patroon verlopen. Ik zag de harde buiken gewoon van te voren aankomen. Opvallend dat ze ook echt om de zoveel tijd kwamen…. Ik heb er een half uurtje aan gelegen. Volgens de verloskundige was alles goed op het filmpje en zou het haar niet verbazen als het er aan zat te komen. Maar goed, dat weet je natuurlijk maar nooit.

Maar dat er wat in de buik gaande is, is duidelijk. En dat is natuurlijk ook het mooist, als de natuur het proces in gang zet. Nou, jullie weten weer wat, mocht er wat veranderen…. horen jullie het van me!