Archief voor categorie “Floris”

Ik merk dat het einde in zicht is; het einde van de babyblues zoals ik dat noem. De tranen die over mijn wangen biggelen bij de stomste dingen; een blauw muisje dat op de grond ligt, Serge die een hand door mijn haar haalt… het waren de afgelopen weken redenen om een traantje weg te pinken of beter gezegd… een waterval te laten stromen. Hormonen die door je lijf heen gieren, emoties die nog niet op hun plek zijn gedaald….. ik zat mijzelf best wel in de weg. De somberheid die ik voelde sijpelde door al mijn logjes heen en ik ben blij dat ik die ruimte van jullie en Serge ook even heb gekregen. Het was even nodig om me zo te voelen, het kon ook niet anders…. ik voelde me gewoon zo. En dat voelde mijn kleine man natuurlijk ook. Hij reageert op zijn moeder en dat is logisch; hij heeft negen maanden heel dicht bij me vertoefd. Als ik me naar voel, voelt hij dat ook….

Zaterdag hadden we samen een fantastische dag. We genoten echt van elkaar. Ik zat lekker in mijn vel; beter bewapend tegen het huilen en het onzekere gevoel en Floris ook. Het heeft zeker ook geholpen dat ik samen met mijn schoonmoeder er vrijdagavond even uit geweest ben; lekker gewinkeld en gegeten met z’n twee terwijl Serge op Floris pastte. Het was best raar om Floris alleen te laten, ik heb ook wel veel aan hem gedacht, maar vertrouwde er op dat het goed ging thuis. En dat ging het ook. Floris gedroeg zich voorbeeldig! En de tips van het consultatiebureau-mevrouw zorgen er in ieder geval voor dat ik de dingen die minder goed gaan niet op mijzelf betrek en er reëler naar kan kijken.

Gisteren had Floris een mindere dag, maar ik merk dat ik er zelf veel beter tegen kan. Goed, aan het einde van de avond ben ik moe, maar ik heb eigenlijk geen traan hoeven pinken. Het scheelt natuurlijk ook dat Serge en ik het samen doen, we kunnen het af en toe van elkaar overnemen, zodat de ander even de batterij kan opladen. En zo hebben we het samen toch maar gedaan.

Vanmorgen kijkt mijn lieve kerel me zo guitig tegemoet dat ik niet anders kan dan genieten. Ik heb een zware deken afgegooid… en ook al zal het nog wel eens vaker zwaar weer worden, ik heb de juiste koers gevonden. Het begin is er en dat voelt goed!

Het was natuurlijk te verwachten; zo’n tiepje als ik krijgt natuurlijk last van gevoelens van onzekerheid, als het gaat om moeder zijn. De hormonen gieren me nog regelmatig door het lijf en maken dat ik bij dingen die even niet zo lekker lopen, de schuld bij mezelf ga zoeken. Verstandelijk weet ik wel dat ik zo in elkaar steek en dat ik het een beetje langs me moet laten afglijden, maar gevoelsmatig heb ik er toch wel veel last van.

Net moeder zijn, ik had altijd het idee dat die mensen dan op een roze wolk zaten. Zo leek het tenminste. Of misschien wilden zij het niet laten merken dat ze het soms moeilijk hadden. Afgezien van de zware bevalling, kwam er ineens zoveel op me af, dat ik het soms moeilijk vind om simpelweg te genieten. De eerste dagen was ik in een soort van verdoving, kon ik de beelden van mijn bevalling maar moeilijk achter me laten. De angst om Floris te verliezen was zo aanwezig de eerste dagen, dat ik er daar alleen maar mee bezig was.

Het feit dat Floris juist door de keizersnede was gered en een gezonde en heerlijke baby was, zag ik toen niet. Ik zag alleen maar een kindje dat afhankelijk was van mij en waar ik voor moest zorgen. Alleen wist ik weer niet hoe, want door de operatie kon ik niet zoveel en moesten anderen aanvankelijk voor mijn kindje zorgen.

De borstvoeding liep aanvankelijk natuurlijk moeizaam, ook door de keizersnede en er zijn nog dagen dat de onzekerheid me parten speelt. Drinkt hij wel genoeg? Waarom de ene keer tien minuten en de andere keer bijna het dubbele? Waarom huilt hij nu na een uur al weer? Heeft hij pijn, wil hij een schone luier, heeft hij honger of wil hij bij me zijn. Waarom huilt hij ’s avonds zo ontroostbaar? Soms moet ik hem wakker maken voor het voeden (omdat het vier uur geleden is) en soms lijkt hij elk uur te komen. Doe ik het wel goed?

Ik ken mijn kindje gewoon nog niet zo goed; het ritme van mijn kindje niet zo goed en voor een gestructureerde miep als ik is dat natuurlijk een voedingsbron van twijfels en onzekerheden. Terwijl ik echt weet dat ik het kan, voelt het soms als een falen.

Met mijn kraamverzorgster en gisteren ook met de verpleegkundige van het consultatiebureau heb ik het er over gehad. Het lucht wel op, maar een stuk onzekerheid blijft. Ineens ben je moeder, vader… en heb je de zorg voor een kleine. Van te voren kan je je niet echt voorstellen hoe dat voelt en hoe het zal zijn, want je weet het pas als je ouder bent.

De tijd zal het ongetwijfeld leren; de onzekerheden worden steeds meer bekend terrein. Je afvragen van ”hoe ga ik dat toch allemaal straks doen en combineren?”  is dan niet langer meer een vraag, maar een gegeven. Vertrouwen op jezelf, op wat je kan, een doel voor ogen hebben…. ik weet het. Maar het gevoel werkt gewoon nog even niet zo mee…

Op de log van onze Floris houden we jullie op de hoogte van alle hoogtepunten uit zijn prille leventje. Je vind zijn site hier:

http://floris.kapitein.com

Met moeders gaat het steeds beter. Ik merk dat ik langzaam steeds meer kan genieten van ons kind en al dat in het verschiet ligt. In het begin had ik heel veel last van mijn lichamelijke beperkingen en de emoties die rondom de geboorte en de keizersnee bij me zijn gaan leven. Ik praat er veel over en zal ter zijner tijd ook de tijd en rust nemen om mijn verhaal hier van me af te schrijven, omdat ik dat stukje een plekje moet geven.

Ik moet nog erg wennen aan mijn nieuwe rol als moeder, maar ik groei er elke dag in. Ik wil het denk ik te graag goed doen, maar als ik naar Floris kijk en hoe hij op mij en zijn papa reageert, hoe hij groeit, poept, plast en doet, weet ik dat we het goed doen. Die keizersnee beperkt me gewoon in hoe ik het zou willen doen en daar heb ik last van. Maar ook daar vind ik wel een weg in.

Ik smelt als ik ’s ochtends in zijn bedje kijk en hem daar zo zie liggen. Zo tevreden en teer. Sinds twee dagen slaapt hij op zijn eigen kamer ’s nachts en vannacht kon hij met 1 borstvoeding toe! Sinds gisteren (zijn weekverjaardag) zit hij 20 gram boven zijn geboortegewicht en dat is bijzonder voor een keizersnee-kindje! We waren dus erg blij. Ook hebben de fopspeen en de kolf de afgelopen twee dagen hun intrede gedaan…. ondanks verhalen over tepel-speenverwarring gaat het erg goed. Nu kan papa ook een flesje geven en komt het voeden niet alleen op mama aan. Dat is goed voor allebei

Op dit moment slaapt hij nog steeds, ongelooflijk. De kraamverzorgster komt vandaag voor het laatst, ik heb een extra ochtend zorg gekregen. Om 11.00 uur komt Mirjam met dochter Meike buurten, ben benieuwd hoe ze vandaag op elkaar reageren… want dat was zo leuk van de week!

De kaarten en cadeaus stromen binnen, genant soms, maar vooral leuk van wie je uit onverwachte hoek iets krijgt. Ik weet ook niet zo goed de etiquette daarin, maar goed, dat komt wel.

Ik ga weer even wat doen…. tot snel!

Sinds gisteren zijn Floris en ik dan eindelijk thuis. De afgelopen dagen zijn als een roes aan me voorbij gegaan en eigenlijk besef ik nu pas wat er allemaal is gebeurd en dat zelfs nog niet helemaal.

De bevalling is me best zwaar gevallen (en dat is een understatement ), maar ik ben zo gelukkig en blij met onze prachtige kerel. Het is echt het liefste en mooiste jongentje van de wereld!

De komende tijd ben ik vooral bezig met het vinden van ons ritme en zal ik niet al te veel loggen. Maar ik wil jullie allemaal ontzettend bedanken voor jullie meeleven, jullie lieve en ontroerende wensen, die door manlief uitgeprint werden meegenomen naar het ZH.

Nu is het even tijd voor Floris!

Deze keer geen logje van Marieke maar 1 van de kersverse papa.
Vanavond om 8 over half 7 is onze zoon Floris geboren.

Na een paar zware dagen is het kindje begin van de avond gehaald via een keizersnede.
Floris is 53 cm en weegt 3650 gram.

Marieke ligt nog in het ziekenhuis en ze maakt het goed.