Archief voor categorie “Frustraties & ergernissen”

Voetenleed. Daar lijd ik aan. Al sinds de bevalling van Floris zit er een rare pijn in mijn linkervoet. Met name als ik opsta als ik een tijdje had gezeten of na een nacht te hebben geslapen. Eerst dacht ik dat het wel over zou gaan, maar na een paar maanden struisvogel te hebben gespeeld kon ik er niet meer omheen. Ik had echt pijn in mijn voet. Na lang aandringen van wederhelft, ben ik naar de huisarts gegaan. De eerste diagnose: een beklemde zenuw. Een verwijskaart voor de podotherapeut kreeg ik mee….

Die kaart bleef weer een week of wat liggen. Je kent het wel; je hebt de eerste stap gezet en nu stel je het weer even lekker uit voordat je de volgende stap neemt. Allerlei dingen zijn weer belangrijker. Smoesjes dus. Totdat je op het punt komt dat de pijn je echt gaat belemmeren in je functioneren….. een afspraak gemaakt.

Ondertussen mopperde ik maar dat mijn oude schoenen me maar niet meer pastten; ik teveel vocht in mijn voeten had en dat de nieuwe winterlaarzen (á 170 euro) me ook maar niet lekker gingen zitten. Ik kreeg ze maar niet goed uitgelopen. Alleen mijn oude (uitgelopen) Dr Martens zaten nog redelijk, maar ja…. die kan je ook niet elke dag aan…

De podotherapeut onderwierp mijn voeten aan een grondig onderzoek. Een deskundig kneepje “Doet het hier pijn????”, deed me nog net niet opstijgen, maar wel een pijnlijke kreet slaken. “Ja, daar precies!”. De pijnplek was gevonden. Geen beklemde zenuw, maar een overbelaste pees. Ontstaan door de zwangerschap en niet meer weggegaan. Vaak voorkomend en vaak ook op te lossen door goede therapeutische zooltjes in de schoenen.

Volgende onderzoekje….”Welke schoenmaat heeft u?”. Tja, ik heb al sinds jaar en dag maat 40!

Ja, niet dus! Een meetlatje hielp me uit de droom. Na de zwangerschap zijn de banden in mijn voeten niet meer “terug in elkaar geschoven” en heb ik ineens maat 41! Nou ja zeg! Vandaar dat die nieuwe winterlaarzen (had ik al gezegd dat ze 170 euro waren?) niet lekker zaten. En mijn oude schoenen dus ook niet.

Nu ben ik geen Imelda Marcos en heb ik geen talloze schoenen in de kast, toch vind ik het jammer dat ik mijn verzamelde schoenen niet meer pas. En ik overnieuw moet beginnen.

De zooltjes waren maandag klaar. Tijd om nieuwe schoenen te gaan kopen. De eerste. In maat 41.

Van de week stond ik bij de schoenenzaak. Met in mijn handen de winterlaarzen die ik twee maanden geleden al had gekocht in maat 40. Nu had ik een maatje groter in de handen. Frustrerend joh! Wel in de opruiming (nu nog maar 100 euro), maar twee keer dezelfde laarzen kopen is niet leuk. Gelukkig vond ik op de valreep een ander paar waar mijn zooltjes goed inpassen en was het weer een hele andere laars.

Maat 41. Tsss.

Mijn collega zei het een paar maanden geleden al…. en ik moet nu elke dag aan haar denken. Mijn collega verbaasde zich namelijk over het haar dat ze ineens had en hield toen ze zwanger was. Was het daarvoor wat dun; nu hield ze al haar haren vast en verloor ze bijna niets meer.

Ik had altijd al heel veel haar, maar het viel me inderdaad wel op dat ik tijdens mijn zwangerschap steeds minder haren uit het doucheputje haalde (ja dat zijn de leuke karweitjes niet!?).

Wat betreft je haar tijdens de zwangerschap kun je van geluk spreken. De meeste zullen een volle glanzende bos krijgen. Oestrogeen onderbreekt namelijk de normale cyclus van haargroei en haarverlies. Gemiddeld verliezen we zo’n honderd haren per dag, maar tijdens de zwangerschap is dit aanzienlijk minder. Toch blijft het haar wel groeien, je bos wordt dus alsmaar dikker en dikker! 

En inderdaad, ik was zo’n vrouw. Mijn nagels braken ineens niet meer af en mijn haar was dikker dan ooit. Maar je leest het goed…. ik WAS zo’n vrouw. Want wat gebeurt er met vrouwen die een dikke, volle haardos hebben tijdens de zwangerschap als ze zijn bevallen….. u raadt het al… het valt uit!

Niet twee haren per dag…. nee, handen vol haren tegelijk. Overal in huis vind ik haren, ik word er helemaal kriegel van. Haren in het bed van Floris, op mijn kussen, op de vloer, in de douche (ja, ook in dat putje), op mijn kleding…. echt overal. Ik wist niet dat een mens zoveel haar kon verliezen.

En ik verlies niet alleen haar, maar ook de glans. Vroegen mijn patiënten in het verleden vaak “Marieke, hoe komt het toch dat je haar zo mooi glanst???”, vrees ik dat ze nu hele andere dingen gaan zeggen als ze me straks weer zien. Het is dof, gespleten, dun en bleh. Alsof ik een wringmop op mijn hoofd heb gezet… en dan ook nog eentje van een bar slechte kwaliteit.

Helaas is de volle bos haar niet van blijvende aard. Op het moment dat jouw baby geboren wordt, zal het gehalte aan oestrogeen weer terug gaan naar normale waardes. Dit betekent dat de haren die in de rustfase waren beland alsnog gaan uitvallen. Hierdoor kan je erg veel haar verliezen. Bij vrouwen die borstvoeding geven zal dit iets geleidelijker gaan omdat het hormoon hierbij minder snel afneemt. Schrik niet van deze haaruitval want je krijgt er gewoon weer nieuwe haren voor terug en na 3 maanden tot een jaar is het voorbij met de haaruitval.

Hmmm, moet me dat gerust stellen? Drie maanden tot een jaar? Ik heb nu al het idee dat ik de helft van mijn haar kwijt ben….. dus over twee maanden is er niets meer over…. Ik ga denk ik alvast maar op zoek naar een dweilmop…. maar dan een van een betere kwaliteit. Heb ik straks iets om op mijn hoofd te zetten…

De telefoon gaat.

“Goedenavond, u spreekt met xxxx van Energie Direct, spreek ik met mevrouw Kapitein?”.

Ehhh, jaa…. (hier klinkt twijfel in mijn stem, omdat ik me afvraag waar dit over gaat en of ik hier wel zin in heb nu).

“Wij zijn namelijk de sponsors van de Kruidvat Baby & Mamma Geschenkendoos. Heeft u deze al opgehaald mevrouw?”.

Nou nee, in de mailing staat dat dat pas op 18 februari kan…. dus nog niet nee. (Oh, het gaat over die doos, dan wil ik ze wel even te woord staan).

“Maar u bent inmiddels al wel bevallen van uw baby?”

Nou nee, pas in mei…. maar mag ik vragen wat nu de reden is van uw telefoontje? (ik merk dat ik geïrriteerd raak, ze is niet goed op de hoogte van de feiten….)

“Oh, dus u moet nog bevallen. Weet u al of het een meisje of een jongetje wordt? Want als het kindje er straks is wordt het leven al duur genoeg en dan is het fijn als de energierekening lager is……”

Pardon? Of ik weet of het een meisje of jongetje wordt? Wat een ongepaste vraag! U heeft niet eens gevraagd of alles überhaupt goed gaat. Of zich verontschuldigd omdat u met onjuiste informatie belt. Het spijt me, maar ik heb geen interesse in uw product. Als ik van leverancier wil veranderen, onderneem ik zelf wel actie.

“Oh, dan zal ik aangeven dat we u niet meer hoeven bellen. Fijne avond nog!”

Ik was gewoon helemaal beduusd. Wat een rare manier van zaken willen doen. Ik begrijp best dat deze mensen ook hun brood moeten verdienen, maar de manier waarop dit gesprek verliep vond ik toch wel heel raar. Natuurlijk is het lastig om de “oversteek” te maken van zwanger zijn naar energieleverancier, maar ik was er echt een beetje raar van.

Maar goed, dat is de prijs als je overal van die gratis dozen aanvraagt voor je kindje. Daar hoort dit gewoon bij. In dat opzicht mopper ik ook niet hoor; ik vind het prima dat ze me bellen (niet te veel en te vaak alsjeblieft), maar laat ze een beetje goed geïnformeerd en geïnstrueerd zijn….

In het kader van: batterijen opladen en leuke dingen doen, vertrok ik gisteren vol goede moed naar vriendin in het midden des lands. Donderdag begon er ineens een lampje te knipperen in mijn auto, maar dat was heel even… en toen ging hij weer uit. Lampje opgezocht in de gebruiksaanwijzing…. het was de temperatuur van de koelvloeistof van de motor. Ik las ook dat het soms te maken had met een helling die je dan had genomen, of ineens te hoge snelheid…. ik maakte me in ieder geval nog geen zorgen.

Vrijdagmiddag rijd ik naar huis en vlak voordat ik thuis ben… weer dat lampje. Heel even. En toen was hij weer weg. Manlief gevraagd of dat heel erg was… (manlief zat op dat moment in Frankrijk te kamperen) en hij adviseerde me wel om even langs de garage te gaan, omdat ik zaterdag weer een stukje zou gaan rijden. Maar omdat ik liet doorschemeren dat het lampje maar af en toe ging branden en ik niet meteen allerlei narigheid verwachte, stelde ik voor om na het weekeinde naar de garage te gaan. Ach, dat kon ook wel dacht hij toen.

Ik had naar hem moeten luisteren!

Wat is de weg naar Beusichem lang als een lampje om de zoveel minuten gaat knipperen….  De eerste 30 kilometer was ‘ie er niet, maar daarna was het disco! Het gaf een veilig gevoel om de ANWB-pas in de knip te hebben, maar ik wilde toch niet onderweg komen te staan. Eenmaal in Beusichem zou manlief van vriendin me vast wel kunnen helpen. Ik ben zo a-technisch, dat ik gewoon helemaal niet weet waar ik die vloeistof zou moeten ingooien en of dat het probleem dan is. Mijn auto is echt keurig in onderhoud, het is mijn kind, maar van de verdere “opvoeding” heb ik geen kaas gegeten.

Op de snelweg gaat het lampje alleen knipperen als ik bij het verkeersplein bij de stoplichten sta te wachten… als ik rijd is ‘ie weg. Maar als ik bij Tiel de provinciale weg opga, is het een knipperfestijn….. Van binnen komt de lichte paniek al omhoog. Ik heb nog nooit een knipperend lampje in mijn auto gehad; er is gewoon nog nooit wat mee geweest.

Ik moet nog 22 minuten voordat ik op de plaats van bestemming ben. Het lampje begint steeds zenuwachtiger te doen. Sta ik straks stil? Mijn hart bonst en het enige dat ik kan uitbrengen is “Nee, niet nu… nog heel even”.

Zoelmond… ik ga maar binnendoor, want dat stukje waar je 100 mag, vind ik eng nu. Ineens een ander lampje. Ik ken hem niet. Het lijkt op een accu. Twee lampjes branden er nu. Lichte paniek maakt plaats voor grotere paniek. De motor maakt rare geluiden, het ruikt ook wat raar. Even stoppen. Hoever moet ik nog? Iets meer dan twee kilometer. Vingers gekruisd en rijden.

Vijf minuten later sta ik voor de deur. Ontlading. Ik heb het gehaald. Emotioneel stabiel als ik nu ben, val ik vriendin in de armen. Oh, wat een bange minuten!

Manlief is even weg met vriend, maar zullen straks naar mijn auto kijken. Vriend van manlief is zelfs heel handig met auto’s.

Twee uur later staan er twee mannen onder mijn motorkap te kijken. De slang heeft gelekt van de koelvloeistof. De reden hiervoor is wat onduidelijk, er zitten kleine gaatjes in de slang, alsof er in is gestoken met een schroevendraaier. Aangezien ik geen vijanden heb die mij het hiernamaals in willen helpen, bestaat er de mogelijkheid dat steenmarters zich tegoed hebben gedaan aan de slangen. De motor is wat heet geworden (dat was dus het lampje en niet de accu)… omdat er geen vloeistof meer was.

Er gaan een paar flessen koelvloeistof in en het lek wordt voor nu even gedicht met duct-tape. Maandag ga ik de garage bellen om een afspraak te maken, zodat ze mijn slangen kunnen vervangen.

Gisteravond weer terug naar huis. Geen knipperende lampjes. Veilig thuisgekomen. Wat was ik blij met de hulp van Arco en Frans!

Mannen bedankt!

Update 28/08/2008: Mijn auto is weer hersteld. De lieve steenmarters in de buurt hadden zowaar vier (!) slangen aangeknaagd. De schade bedraagt 326 euro. Het goede nieuws; ik kan het zonder al te veel negatieve gevolgen claimen bij mijn autoverzekering, zodat ik niets hoef te betalen!

….ga ik weer.

Ik voelde het al een tijdje aankomen, maar deze week ging het jammer genoeg toch mis. Na wekenlang weer systematisch over mijn grenzen te zijn gegaan, heb ik me vandaag ziek moeten melden.

Ik neem het mijzelf nog het meeste kwalijk en dat is ook weer de valkuil.

Even een pas op de plaats en de batterijen weer opladen, want die zijn helemaal leeg. Veel inspiratie om te loggen heb ik niet, de laatste tijd al even niet meer, maar ik ben in ieder geval bezig om voor mezelf te zorgen.

Nee, echt fijn gaat het even niet.

Ooit schreef ik het onderstaande stukje, misschien wel handig dat je weet wat er aan vooraf is gegaan…

Begrijp me niet verkeerd, het is goed dat ze er zijn, maar dol ben ik er niet op.De tandarts.

Dat was april. Het is nu augustus. Ik ben drie behandelingen aan mijn tandvlees verder en het was soms best wel afzien. Maar sinds kort zit ik ook weer te sukkelen; een gevuld gaatje gaat opspelen en wordt een wortelkanaalbehandeling, die nog meer gaat opspelen. Tandvlees dat gaat ontsteken en momenteel doet de hele rechterkant van mijn mond pijn. Van de week ben ik twee keer naar de tandarts geweest, omdat de pijn te erg werd en ik word moedeloos van. Ik ben een angsthaas, heb mezelf er heen weten te slepen, maar langzaam maar zeker komt het wantrouwen weer terug. Ik weet verstandelijk dat ik hier even doorheen moet, maar het stemmetje in mijn hoofd zegt “zie je nu wel, je had beter niet kunnen gaan…”.

Het beheerst me momenteel even. Alles staat in het teken van pijn. Ook omdat ik er elke keer als ik iets eet of drink mee geconfronteerd word. Ik hoop dat ik dit snel achter me kan laten…

Vandaag begint dag 4. Dag 4 van mijn leven als niet-roker.

Inmiddels heb ik wel enige ondersteuning moeten zoeken in de vorm van nicotine-zuigtabletten, omdat de lichamelijke ontwenningsverschijnselen wel heel heftig werden. Mijn concentratie was echt ver te zoeken en met autorijden voelde ik dat wel heel sterk. Nu kan ik langzaam de lichamelijke verslaving afbouwen en me richten op de geestelijke verslaving…. want die was wel heel erg aanwezig dus

Gisteren heb ik voor het eerst “terrasje gedaan, wijntje genomen, etentje gedaan” en de sigaret dus laten staan! Wat een bevrijding, wat een geweldig gevoel. Ik loop rond in de stad en ben stiekem van binnen heel trots. Ik ben de baas en ik heb ze niet meer nodig. Soms komt er een sterk gevoel opzetten, met name als ik een sigaretje in mijn omgeving ruik… (want dat ruikt dan wel lekker hoor!), maar dan denk ik bij mezelf…. dat gevoel gaat voorbij… even doorbijten. En het gaat ook weer voorbij.

Af en toe een momentje, waarop ik er vroeger een zou opsteken… het telefoongesprek waar ik mee begin, een sigaretje als we gaan tanken onderweg (want ik rookte niet in de auto), het sigaretje na het opstaan, na het eten.

Maar ik leer mezelf dingen aan, om op dat moment er niet mee bezig te zijn. Ik drink water, heel veel water (en ga dus heel vaak naar het toilet) en blijf voor mijzelf steeds maar naar de fijne dingen kijken nu ik niet meer rook.

Morgen weer aan het werk. Weer een hindernis die ik ga overwinnen. In de psychiatrie wordt veel gerookt, door mijn clienten en ook door collega’s. Maar daar kom ik gewoon doorheen. Na de afgelopen dagen weet ik het zeker, dit gaat me lukken!

Het is niet langer een plannetje dat ik over een aantal maanden wil gaan doen, geen voornemen dat volgende week ingaat. Het is NU en ik doe het. Ik sta versteld van mijzelf en nu het me al drie dagen is gelukt, ben ik er van overtuigd dat het me helemaal gaat lukken. Natuurlijk zullen er moeilijke momenten zijn, maar ik ben zo gemotiveerd dat ik die gewoon door ga komen.

Bedankt voor jullie steunende woorden. Jullie hebben geen idee hoe dat helpt. Het geeft me nog meer kracht om door te zetten. Dus zal ik af en toe wel hier even komen miepen, als ik het moeilijk heb of gewoon…om jullie te laten weten hoe het gaat.

Maar nu gaat het dus! Echt!

*trots*

Ik knip en plek even ongegeneerd mijn verhaal van het forum hier neer…..

 Van de week zei ik het nog hardop…. “Ik rook al twintig jaar.” Twintig jaar!!! Ik schrok er gewoon van. Ik rook langer dan de helft van mijn leven.

Een paar maanden geleden raakte mijn spreekwoordelijke emmer vol. Voor mijzelf was ik druk bezig om snode plannetjes te bedenken, ik heb het niemand om me heen gezegd. Ik was er klaar mee, klaar met het roken, met die afhankelijkheid… het steeds weer denken van “Wanneer kan ik weer roken, waar, hoe, heb ik nog genoeg?”. Dat ik mijn leven liet bepalen door die sigaret; dat vond ik het aller, aller…ergste.

Mijn gezondheid heeft er onder te lijden; mijn uithoudingsvermogen lijkt in de verste verte niet meer op wat het was. Als er een alarm op mij werk is, hangt de tong op mijn schoenen als ik na het rennen op de afdeling aan kom.

Ook is het niet goed voor de mensen om mij heen, die mij lief zijn. Ik ben heel egoistisch door er een op te steken waar zij bij zijn.

Overal om me heen wordt het steeds moeilijker om te roken en ik merk dat ik dus steeds spastischer ga worden in het bedenken van manieren om daar dan weer mee om te gaan.

Drie maanden geleden nam ik het besluit, ik wilde gaan stoppen. Niet meteen, maar na mijn vakantie.
Een maand geleden heb ik de datum geprikt; een dag waarop ik vrij was (en drie dagen daarna ook nog), zodat ik eerst lekker kon gaan zwelgen…..

Jammer genoeg werkte de rook-stop-poli niet echt mee. Bij een bezoek aan de huisarts gaf hij aan, dat ik vanwege de intensiteit van mijn verslaving, wellicht hulp en begeleiding nodig had en verwees me door.
Jammer genoeg waren ze er aanvankelijk niet, op de dag dat ze er wel zouden zijn, was ze weer op vakantie… en nu zouden ze aanstaande maandag pas bellen voor een afspraak…. die wellicht ook weer enige tijd op zich laat wachten….

En ondertussen dreigde die datum, die ik voor mijzelf al had bepaald… te verstrijken. Wat moest ik nu???

Als je me kent, dan weet je hoe verslaafd ik ben. Verslaafd aan mijn sigaret. Ik barst van de patroontjes…. als ik dit heb gedaan… roken. Als ik dat heb gedaan… roken. Straks weer… roken.
Het is zo enorm met mij vergroeid, ik vind het zo eng om het los te laten.
Het zorgt er voor dat ik mijzelf houding kan geven in lastige situaties. Ik ben nogal verlegen en een sigaret geeft je letterlijk en figuurlijk wat om handen….. dan heb ik in ieder geval een reden om daar te staan/zitten en heb ik wat te doen.

Ik heb eigenlijk nooit echt een stoppoging gedaan. Ja… zo’n halfbakken, waar ik zelf niet eens achter stond. Ik geloof dat ik toen een paar uur niet heb gerookt.
Goed, met het vliegen naar de USA heb ik ook wel eens een groot aantal uren niet gerookt. En die keer dat ik in het ziekenhuis terecht kwam, heb ik geloof ik ook een dag niet gerookt. Zodra ik met mijn infuus naar beneden mocht…. ging ik roken.

“Marieke, eigenlijk past het helemaal niet bij jou, dat roken.” Dat heb ik heel vaak gehoord in mijn leven. Misschien past het niet, maar ik kan het niet los zien van mijzelf.

Ik ben een roker. Al twintig jaar. Ik heb vaste momentjes op de dag, waarop ik MOET roken. Het is met mij vergroeid…. ik ben verslaafd.

Een aantal mensen in mijn omgeving wisten van mijn voornemen. Maar wereldkundig wilde ik nog niet maken. Het maakte me bang, hoe zou ik gaan reageren? Kan ik mijzelf en dat verlangen aan? Hoe is het zonder sigaret? Hoe ontspan ik? Hoe ga ik om met verleidingen? Ben ik sterk genoeg?

Ik wilde het eigenlijk nog niet zeggen. Misschien maandag pas. Het is nog zo pril. Maar ik ben er zo mee bezig, het beheerst me, dat ik het kwijt moet. In de hoop dat er iemand is die me begrijpt, die niet een oplossing heeft, maar gewoon begrijpt wat ik nu voel, omdat diegene dat ook heeft gevoeld.
Geen oordelen, niet wegwuiven van…, maar begrip, herkenning.

Ik heb nu meer dan 24 uur niet gerookt. Ik voel me lichamelijk wat onrustig, geestelijk heb ik er echter het meeste last van. Ik ben geobsedeerd en praat in mijzelf. Elke keer als ik nu naar beneden loop, denk ik aan het moment dat ik vroeger een sigaret opstak en die oprookte en dan met mijn koffie weer naar boven ging om achter de PC te zitten.
Ik verlang er naar, maar door mijzelf toe te spreken en me moed in te spreken, lukt het me om gewoon weer naar boven te gaan.

Later zal ik op die momenten wat anders gaan doen, dat me afleidt, maar op dit moment lukt dat nog niet.

Ik heb gisteren veel gesnoept en rauwkost gegeten. Bleekselderie…. Ik wil straks nog wat gaan halen… lollies ofzo, want ik mis het om iets in mijn handen te hebben.

Dinsdagavond zei ik dat ik, ondanks dat ik nog geen afspraak bij de rook-stop poli heb, ik toch op de dag dat ik het heb gepland, wilde stoppen. Al was het maar om te weten waar mijn valkuilen liggen, om beter begeleid te worden. Ik heb mijzelf voorgenomen dat wanneer het niet zou lukken dat niet erg is. Dat het moeilijk is om het zonder begeleiding te doen. Niet om een mislukken in te bouwen, maar om de hoge eisen die ik aan mijzelf stel “Het moet lukken, anders ben ik maar een mislukkeling”… en het risico dat ik dan te negatief ga denken over mijzelf, te beperken.

Ik ben gemotiveerd, maar het is moeilijk. Ik voel me geestelijk even niet in balans. Niet gefocussed. Maar stiekem ook een beetje trots, dat ik dit op eigen kracht doe en kan. Want eerlijk gezegd had ik dat niet van mijzelf verwacht. Ik was best wel bang, bang voor een leven zonder sigaret, zonder die houvast. Maar meer nog baalde ik van een leven met die houvast…..

Ik weet niet welke kant dit opgaat en misschien had ik het ook niet moeten zeggen hier. Misschien plaats ik het ook niet. Misschien kweek ik wel te veel verwachtingen en maak ik de druk te groot.
Misschien heb je helemaal geen zin om mijn hele warrige verhaal te lezen en begrijp je helemaal niet waar ik me toch zo druk om maak. Vind je dat ik me aanstel. En stel ik mijzelf te kwetsbaar op, in een tijd dat ik ook erg kwetsbaar ben. En dat ben ik nu ook.

Ik zucht maar even en probeer er niet aan te denken. Maar in een flits komen ze voorbij hoor… de beelden van mijzelf met een sigaret. Ik ben geobsedeerd, ik ben verslaafd.
Maar ik voel me ook strijdbaar, gemotiveerd…. en als het even verslapt, dan praat ik mijzelf wel weer wat moed in.

Dit was mijn verhaal. Ik ben het even kwijt en daar ging het om.

Manlief is gisteren, samen met een vriendje, vertrokken naar het zuiden van Duitsland, om daar een nieuwe achtbaan te gaan bekijken en te beproeven. Dinsdag komt hij weer terug, wat betekent dat ik het rijk voor me alleen heb.

Soms vind ik het heerlijk om alleen thuis te zijn. Niet dat Serge mij nu zo remt in de dingen die ik wil doen, maar alleen zijn heb ik af en toe gewoon even nodig.

Gisteren ben ik lekker in huis wezen poetsen, heb lekker gegeten en een paar uur lang Gilmore Girls gekeken op DVD. Tegen een uur of één vond ik het wel weer genoeg en besloot ik te gaan slapen…..

Muffin lag al lekker te soezen op bed, op het gedeelte van de baas en ik kroop er naast. Net als ik in het halfdonker (de TV was aan) het dekbed over mij heen sla, valt mijn oog plots op een donkere vlek op het plafond.

ARGGGGGGGGGGGGGGHHHHHHHHHHHH

Een spin!

Niet zo’n spin waarvan je denkt “Ah, die wapper ik even weg“, maar een spin waarbij je denkt “Die pak ik niet aan!!!!!!“.

Groot! Zwart! Lange poten!

Normaal gesproken zou dit het moment zijn, waarop ik licht paniekerig manlief instrueer om de spin naar buiten te begeleiden. Maar manlief was er niet.

Met het groene spinnenvangding durfde ik niet in de buurt te komen van dit beest. Hij was te groot; dan zouden er pootjes onderuit kunnen komen.

Doodslaan was ook geen optie; het is natuurlijk ook zielig, maar ik was ook bang voor een grote zwarte vlek en bedacht mijzelf al dat wanneer ik zou missen en de spin ergens op het bed zou belanden, ik hem helemaal niet meer zou vinden en niet meer zou kunnen slapen.

Oh, was ik net zo lekker soezelig, ik ben klaarwakker! Adrenaline door mijn lichaam. Wat moet ik nu toch doen? Ik durf hier niet te slapen!

Naar beneden…. bakjes zoeken die groot genoeg zijn om een spin in te vangen. Als ik met bakje 1 op het bed sta, vertrouw ik het niet. Het bakje is te klein voor mijn gevoel.

Weer naar beneden…. een emmertje! Ja, die is groot genoeg om een spin in te vangen. Met broodplankje! Die sluit de emmer helemaal af.

Opnieuw waag ik me op het bed, de spin enkele centimeters van mij verwijderd. Muffin bromt wat, omdat ik natuurlijk net op zijn kant van het bed moet gaan staan.

De emmer over de spin. De plank snel tussen het plafond en de emmer… en even later loop ik op een drafje met de vangst naar beneden. De emmer zet ik buiten neer, de plank er onder weg…. en daar huppelt de spin.

Deur dicht. Plankje laat ik vannacht maar buiten liggen, ik durf hem niet meer te pakken.

Ik heb een grote spin gevangen en buiten neergezet. Ik ben een grote meid.

Mijn hart bonkt nog even na en nadat ik het plafond aan een grondige spinspectie heb onderworpen, durf ik weer onder mijn dekbed te kruipen.

Wat een avontuur! 

Sinds enige tijd ontvang ik bijna dagelijks reacties op een van mijn logs.

Hartstikke leuk natuurlijk, maar het betreft hier gewoon ordinaire spam. Allemaal in hetzelfde logje….. en allemaal willen ze dat ik pijnstillers ga kopen…..

Tramadol 200 mg buy | fanroaikin.ipborda.ru | IP: 195.225.178.29

Tramadol 200 mg buy…

Tramadol 200 mg buy…

Ik had bij mijn instellingen al iets veranderd, zodat het niet direct in mijn log verscheen, maar sinds vanmorgen staat het IP-adres en ‘tramadol’ in mijn zwarte lijst. Ik hoop dat dit afdoende is.

Hebben jullie ook wel eens last van dergelijke spam op je log?

Wat hebben jullie er aan gedaan?

PS. gebruik in jouw reactie aub niet het woord “tramadol”, dan komt je reactie namelijk op de zwarte lijst….