Voetenleed. Daar lijd ik aan. Al sinds de bevalling van Floris zit er een rare pijn in mijn linkervoet. Met name als ik opsta als ik een tijdje had gezeten of na een nacht te hebben geslapen. Eerst dacht ik dat het wel over zou gaan, maar na een paar maanden struisvogel te hebben gespeeld kon ik er niet meer omheen. Ik had echt pijn in mijn voet. Na lang aandringen van wederhelft, ben ik naar de huisarts gegaan. De eerste diagnose: een beklemde zenuw. Een verwijskaart voor de podotherapeut kreeg ik mee….

Die kaart bleef weer een week of wat liggen. Je kent het wel; je hebt de eerste stap gezet en nu stel je het weer even lekker uit voordat je de volgende stap neemt. Allerlei dingen zijn weer belangrijker. Smoesjes dus. Totdat je op het punt komt dat de pijn je echt gaat belemmeren in je functioneren….. een afspraak gemaakt.

Ondertussen mopperde ik maar dat mijn oude schoenen me maar niet meer pastten; ik teveel vocht in mijn voeten had en dat de nieuwe winterlaarzen (á 170 euro) me ook maar niet lekker gingen zitten. Ik kreeg ze maar niet goed uitgelopen. Alleen mijn oude (uitgelopen) Dr Martens zaten nog redelijk, maar ja…. die kan je ook niet elke dag aan…

De podotherapeut onderwierp mijn voeten aan een grondig onderzoek. Een deskundig kneepje “Doet het hier pijn????”, deed me nog net niet opstijgen, maar wel een pijnlijke kreet slaken. “Ja, daar precies!”. De pijnplek was gevonden. Geen beklemde zenuw, maar een overbelaste pees. Ontstaan door de zwangerschap en niet meer weggegaan. Vaak voorkomend en vaak ook op te lossen door goede therapeutische zooltjes in de schoenen.

Volgende onderzoekje….”Welke schoenmaat heeft u?”. Tja, ik heb al sinds jaar en dag maat 40!

Ja, niet dus! Een meetlatje hielp me uit de droom. Na de zwangerschap zijn de banden in mijn voeten niet meer “terug in elkaar geschoven” en heb ik ineens maat 41! Nou ja zeg! Vandaar dat die nieuwe winterlaarzen (had ik al gezegd dat ze 170 euro waren?) niet lekker zaten. En mijn oude schoenen dus ook niet.

Nu ben ik geen Imelda Marcos en heb ik geen talloze schoenen in de kast, toch vind ik het jammer dat ik mijn verzamelde schoenen niet meer pas. En ik overnieuw moet beginnen.

De zooltjes waren maandag klaar. Tijd om nieuwe schoenen te gaan kopen. De eerste. In maat 41.

Van de week stond ik bij de schoenenzaak. Met in mijn handen de winterlaarzen die ik twee maanden geleden al had gekocht in maat 40. Nu had ik een maatje groter in de handen. Frustrerend joh! Wel in de opruiming (nu nog maar 100 euro), maar twee keer dezelfde laarzen kopen is niet leuk. Gelukkig vond ik op de valreep een ander paar waar mijn zooltjes goed inpassen en was het weer een hele andere laars.

Maat 41. Tsss.

Dit artikel werd aangemaakt op zondag 13 december 2009 om 10:47 am en werd geplaatst in Frustraties & ergernissen, Persoonlijke pruttel. U kunt de reacties van dit artikel volgen via de RSS 2.0 feed. Je kan een reactie plaatsen, of een trackback doen van je eigen site.