Nog dertien dagen en dan zit het er op. Mijn zwangerschapsverlof. En oh, wat sta ik er dubbel in.

Aan de ene kant ben ik er echt aan toe om weer te gaan werken. Even wat anders dan de hele dag met een kindje bezig zijn. Naast moeder en vrouw, ben ik natuurlijk ook verpleegkundige en het is ook fijn om daar weer wat mee te doen. Ik zie wel tegen het fysieke werk op; gisteren ben ik een dagje naar Duitsland geweest met mijn moeder en echt heel veel heb ik ook weer niet gelopen, maar oh wat had ik een last van mijn bekken gisteravond. Ik kon amper lopen! Ik ben benieuwd hoe dat straks gaat als ik weer acht uur per dag ga werken, want ook daar loop ik heel wat af.

Aan de andere kant vind ik het moeilijk om Floris los te laten op die manier. Ik ben wekenlang heel intensief met hem bezig geweest en net nu we een ritme samen hebben gevonden, moeten we een ander ritme gaan vinden. Er zullen ook momenten zijn dat ik hem niet meer zie als ik thuis kom van mijn werk en dat lijkt me heel erg moeilijk. Ik ben zo gewend aan de rol van moeder, dat het ook weer lastig zal zijn een andere rol er weer bij te gaan krijgen.

Ik weet het allemaal nog niet zo goed. Ik weet niet of het allemaal gaat lukken op de kinderopvang, of Serge en ik ons werk goed op elkaar af kunnen stemmen. Maar ondertussen weet ik ook dat we het wel zullen beleven. Dat we het wel zien. Dat ik me overal wel druk om kan gaan zitten maken, maar dat het niets verandert.

We zien het wel… ik heb nog dertien dagen

Ik had het er toevallig net over met mijn vriendin en bedacht me ineens dat ik vandaag precies een jaar gestopt ben met roken. Heel af en toe denk ik er nog wel eens aan, vooral nu het zomerseizoen weer in aantocht is. Ik ben niet langer zwanger, maar roken doe ik niet meer. Ik blijf wel een ex-roker; er zijn momenten dat ik het ruik en dat ik heel even denk “toch wel lekker”. Maar dat moment is maar even, dan komt het verstand weer om de hoek kijken….

Ik vind het heerlijk; een fris huis, frisse kleren en rust in mijn hoofd. ”Wanneer kan ik weer roken?” en “Heb ik nog genoeg te roken?” houden mij niet meer bezig. En dát is het echte grote voordeel van het stoppen met roken. Niet het geld dat je overhoudt… wat dat geef je gewoon ongemerkt weer aan andere zaken uit. Ook niet de gezondheid, want dat merk je niet meteen. Maar de vrijheid, de last die je niet meer meedraagt… de verslaving die je hebt overwonnen.

Een jaar precies vandaag. Daar wilde ik heel even bij stil staan….

Mijn collega zei het een paar maanden geleden al…. en ik moet nu elke dag aan haar denken. Mijn collega verbaasde zich namelijk over het haar dat ze ineens had en hield toen ze zwanger was. Was het daarvoor wat dun; nu hield ze al haar haren vast en verloor ze bijna niets meer.

Ik had altijd al heel veel haar, maar het viel me inderdaad wel op dat ik tijdens mijn zwangerschap steeds minder haren uit het doucheputje haalde (ja dat zijn de leuke karweitjes niet!?).

Wat betreft je haar tijdens de zwangerschap kun je van geluk spreken. De meeste zullen een volle glanzende bos krijgen. Oestrogeen onderbreekt namelijk de normale cyclus van haargroei en haarverlies. Gemiddeld verliezen we zo’n honderd haren per dag, maar tijdens de zwangerschap is dit aanzienlijk minder. Toch blijft het haar wel groeien, je bos wordt dus alsmaar dikker en dikker! 

En inderdaad, ik was zo’n vrouw. Mijn nagels braken ineens niet meer af en mijn haar was dikker dan ooit. Maar je leest het goed…. ik WAS zo’n vrouw. Want wat gebeurt er met vrouwen die een dikke, volle haardos hebben tijdens de zwangerschap als ze zijn bevallen….. u raadt het al… het valt uit!

Niet twee haren per dag…. nee, handen vol haren tegelijk. Overal in huis vind ik haren, ik word er helemaal kriegel van. Haren in het bed van Floris, op mijn kussen, op de vloer, in de douche (ja, ook in dat putje), op mijn kleding…. echt overal. Ik wist niet dat een mens zoveel haar kon verliezen.

En ik verlies niet alleen haar, maar ook de glans. Vroegen mijn patiënten in het verleden vaak “Marieke, hoe komt het toch dat je haar zo mooi glanst???”, vrees ik dat ze nu hele andere dingen gaan zeggen als ze me straks weer zien. Het is dof, gespleten, dun en bleh. Alsof ik een wringmop op mijn hoofd heb gezet… en dan ook nog eentje van een bar slechte kwaliteit.

Helaas is de volle bos haar niet van blijvende aard. Op het moment dat jouw baby geboren wordt, zal het gehalte aan oestrogeen weer terug gaan naar normale waardes. Dit betekent dat de haren die in de rustfase waren beland alsnog gaan uitvallen. Hierdoor kan je erg veel haar verliezen. Bij vrouwen die borstvoeding geven zal dit iets geleidelijker gaan omdat het hormoon hierbij minder snel afneemt. Schrik niet van deze haaruitval want je krijgt er gewoon weer nieuwe haren voor terug en na 3 maanden tot een jaar is het voorbij met de haaruitval.

Hmmm, moet me dat gerust stellen? Drie maanden tot een jaar? Ik heb nu al het idee dat ik de helft van mijn haar kwijt ben….. dus over twee maanden is er niets meer over…. Ik ga denk ik alvast maar op zoek naar een dweilmop…. maar dan een van een betere kwaliteit. Heb ik straks iets om op mijn hoofd te zetten…

Ik merk dat het einde in zicht is; het einde van de babyblues zoals ik dat noem. De tranen die over mijn wangen biggelen bij de stomste dingen; een blauw muisje dat op de grond ligt, Serge die een hand door mijn haar haalt… het waren de afgelopen weken redenen om een traantje weg te pinken of beter gezegd… een waterval te laten stromen. Hormonen die door je lijf heen gieren, emoties die nog niet op hun plek zijn gedaald….. ik zat mijzelf best wel in de weg. De somberheid die ik voelde sijpelde door al mijn logjes heen en ik ben blij dat ik die ruimte van jullie en Serge ook even heb gekregen. Het was even nodig om me zo te voelen, het kon ook niet anders…. ik voelde me gewoon zo. En dat voelde mijn kleine man natuurlijk ook. Hij reageert op zijn moeder en dat is logisch; hij heeft negen maanden heel dicht bij me vertoefd. Als ik me naar voel, voelt hij dat ook….

Zaterdag hadden we samen een fantastische dag. We genoten echt van elkaar. Ik zat lekker in mijn vel; beter bewapend tegen het huilen en het onzekere gevoel en Floris ook. Het heeft zeker ook geholpen dat ik samen met mijn schoonmoeder er vrijdagavond even uit geweest ben; lekker gewinkeld en gegeten met z’n twee terwijl Serge op Floris pastte. Het was best raar om Floris alleen te laten, ik heb ook wel veel aan hem gedacht, maar vertrouwde er op dat het goed ging thuis. En dat ging het ook. Floris gedroeg zich voorbeeldig! En de tips van het consultatiebureau-mevrouw zorgen er in ieder geval voor dat ik de dingen die minder goed gaan niet op mijzelf betrek en er reëler naar kan kijken.

Gisteren had Floris een mindere dag, maar ik merk dat ik er zelf veel beter tegen kan. Goed, aan het einde van de avond ben ik moe, maar ik heb eigenlijk geen traan hoeven pinken. Het scheelt natuurlijk ook dat Serge en ik het samen doen, we kunnen het af en toe van elkaar overnemen, zodat de ander even de batterij kan opladen. En zo hebben we het samen toch maar gedaan.

Vanmorgen kijkt mijn lieve kerel me zo guitig tegemoet dat ik niet anders kan dan genieten. Ik heb een zware deken afgegooid… en ook al zal het nog wel eens vaker zwaar weer worden, ik heb de juiste koers gevonden. Het begin is er en dat voelt goed!

Het was natuurlijk te verwachten; zo’n tiepje als ik krijgt natuurlijk last van gevoelens van onzekerheid, als het gaat om moeder zijn. De hormonen gieren me nog regelmatig door het lijf en maken dat ik bij dingen die even niet zo lekker lopen, de schuld bij mezelf ga zoeken. Verstandelijk weet ik wel dat ik zo in elkaar steek en dat ik het een beetje langs me moet laten afglijden, maar gevoelsmatig heb ik er toch wel veel last van.

Net moeder zijn, ik had altijd het idee dat die mensen dan op een roze wolk zaten. Zo leek het tenminste. Of misschien wilden zij het niet laten merken dat ze het soms moeilijk hadden. Afgezien van de zware bevalling, kwam er ineens zoveel op me af, dat ik het soms moeilijk vind om simpelweg te genieten. De eerste dagen was ik in een soort van verdoving, kon ik de beelden van mijn bevalling maar moeilijk achter me laten. De angst om Floris te verliezen was zo aanwezig de eerste dagen, dat ik er daar alleen maar mee bezig was.

Het feit dat Floris juist door de keizersnede was gered en een gezonde en heerlijke baby was, zag ik toen niet. Ik zag alleen maar een kindje dat afhankelijk was van mij en waar ik voor moest zorgen. Alleen wist ik weer niet hoe, want door de operatie kon ik niet zoveel en moesten anderen aanvankelijk voor mijn kindje zorgen.

De borstvoeding liep aanvankelijk natuurlijk moeizaam, ook door de keizersnede en er zijn nog dagen dat de onzekerheid me parten speelt. Drinkt hij wel genoeg? Waarom de ene keer tien minuten en de andere keer bijna het dubbele? Waarom huilt hij nu na een uur al weer? Heeft hij pijn, wil hij een schone luier, heeft hij honger of wil hij bij me zijn. Waarom huilt hij ’s avonds zo ontroostbaar? Soms moet ik hem wakker maken voor het voeden (omdat het vier uur geleden is) en soms lijkt hij elk uur te komen. Doe ik het wel goed?

Ik ken mijn kindje gewoon nog niet zo goed; het ritme van mijn kindje niet zo goed en voor een gestructureerde miep als ik is dat natuurlijk een voedingsbron van twijfels en onzekerheden. Terwijl ik echt weet dat ik het kan, voelt het soms als een falen.

Met mijn kraamverzorgster en gisteren ook met de verpleegkundige van het consultatiebureau heb ik het er over gehad. Het lucht wel op, maar een stuk onzekerheid blijft. Ineens ben je moeder, vader… en heb je de zorg voor een kleine. Van te voren kan je je niet echt voorstellen hoe dat voelt en hoe het zal zijn, want je weet het pas als je ouder bent.

De tijd zal het ongetwijfeld leren; de onzekerheden worden steeds meer bekend terrein. Je afvragen van ”hoe ga ik dat toch allemaal straks doen en combineren?”  is dan niet langer meer een vraag, maar een gegeven. Vertrouwen op jezelf, op wat je kan, een doel voor ogen hebben…. ik weet het. Maar het gevoel werkt gewoon nog even niet zo mee…

Op de log van onze Floris houden we jullie op de hoogte van alle hoogtepunten uit zijn prille leventje. Je vind zijn site hier:

http://floris.kapitein.com

Met moeders gaat het steeds beter. Ik merk dat ik langzaam steeds meer kan genieten van ons kind en al dat in het verschiet ligt. In het begin had ik heel veel last van mijn lichamelijke beperkingen en de emoties die rondom de geboorte en de keizersnee bij me zijn gaan leven. Ik praat er veel over en zal ter zijner tijd ook de tijd en rust nemen om mijn verhaal hier van me af te schrijven, omdat ik dat stukje een plekje moet geven.

Ik moet nog erg wennen aan mijn nieuwe rol als moeder, maar ik groei er elke dag in. Ik wil het denk ik te graag goed doen, maar als ik naar Floris kijk en hoe hij op mij en zijn papa reageert, hoe hij groeit, poept, plast en doet, weet ik dat we het goed doen. Die keizersnee beperkt me gewoon in hoe ik het zou willen doen en daar heb ik last van. Maar ook daar vind ik wel een weg in.

Ik smelt als ik ’s ochtends in zijn bedje kijk en hem daar zo zie liggen. Zo tevreden en teer. Sinds twee dagen slaapt hij op zijn eigen kamer ’s nachts en vannacht kon hij met 1 borstvoeding toe! Sinds gisteren (zijn weekverjaardag) zit hij 20 gram boven zijn geboortegewicht en dat is bijzonder voor een keizersnee-kindje! We waren dus erg blij. Ook hebben de fopspeen en de kolf de afgelopen twee dagen hun intrede gedaan…. ondanks verhalen over tepel-speenverwarring gaat het erg goed. Nu kan papa ook een flesje geven en komt het voeden niet alleen op mama aan. Dat is goed voor allebei

Op dit moment slaapt hij nog steeds, ongelooflijk. De kraamverzorgster komt vandaag voor het laatst, ik heb een extra ochtend zorg gekregen. Om 11.00 uur komt Mirjam met dochter Meike buurten, ben benieuwd hoe ze vandaag op elkaar reageren… want dat was zo leuk van de week!

De kaarten en cadeaus stromen binnen, genant soms, maar vooral leuk van wie je uit onverwachte hoek iets krijgt. Ik weet ook niet zo goed de etiquette daarin, maar goed, dat komt wel.

Ik ga weer even wat doen…. tot snel!

De laatste tijd verschijnen er vreemde meldingen op mijn weblog en die van mijn kersverse zoon…. dit ligt echter niet aan mijn weblog, maar aan de host waar onze logjes staan. Deze is druk bezig om het probleem te fixen… ik hoop dat het snel weer zoals vanouds is….

Update: als het goed is moet alles het nu weer normaal doen…..

Sinds gisteren zijn Floris en ik dan eindelijk thuis. De afgelopen dagen zijn als een roes aan me voorbij gegaan en eigenlijk besef ik nu pas wat er allemaal is gebeurd en dat zelfs nog niet helemaal.

De bevalling is me best zwaar gevallen (en dat is een understatement ), maar ik ben zo gelukkig en blij met onze prachtige kerel. Het is echt het liefste en mooiste jongentje van de wereld!

De komende tijd ben ik vooral bezig met het vinden van ons ritme en zal ik niet al te veel loggen. Maar ik wil jullie allemaal ontzettend bedanken voor jullie meeleven, jullie lieve en ontroerende wensen, die door manlief uitgeprint werden meegenomen naar het ZH.

Nu is het even tijd voor Floris!

Deze keer geen logje van Marieke maar 1 van de kersverse papa.
Vanavond om 8 over half 7 is onze zoon Floris geboren.

Na een paar zware dagen is het kindje begin van de avond gehaald via een keizersnede.
Floris is 53 cm en weegt 3650 gram.

Marieke ligt nog in het ziekenhuis en ze maakt het goed.

Donderdagnacht begon het al te rommelen in mijn buik. Zodanig dat ik amper geslapen heb, maar goed, dat is niet zo erg, want vrijdag heb ik overdag dus helemaal niets uitgevoerd. Ik had heel veel last van harde buiken, begon het ’s ochtends om het half uur, tegen de avond kwamen ze om de tien minuten. Het kindje kon ik daarom ook niet zo goed voelen; de buik was bijna alleen maar hard.

Je kijkt op de klok en denkt steeds…. zouden dit de weeën kunnen zijn? Want pijn, dat doen ze en ze hielden ook ruim een minuut aan. Maar goed, zo lang het niet om de drie á vier minuten is, hoef ik nog niet te bellen en wacht ik het gewoon rustig af. En ik ging gisteravond dan ook naar bed met het idee van…. dit kan het wel eens zijn.

Maar vannacht nam de intensiteit en de frequentie van de harde buiken weer af en vanaf een uur of drie kwamen ze niet meer zo veelvuldig. Vanmorgen werd ik wakker en toen ik de kleine weer zo weinig voelde ben ik er wat meer op gaan letten. En ik voelde echt beduidend minder leven.

Na wat aarzelen heb ik vanmorgen toch maar de verloskundige gebeld. Je weet maar nooit. Het kost me altijd de nodige moed om te bellen, want je wil toch niet lastig zijn, maar in dit geval voelde het gewoon toch niet zo goed dat ik het kindje zo weinig voelde. Maar je kan zeggen wat je wil van de verloskundigen hier; maar ze geven je echt het gevoel dat je verre van lastig bent. Ik kon met een half uurtje terecht op de verloskundigepraktijk en daar is alles voor de zekerheid even nagelopen. Het hartje klonk goed; de kleine lag op mijn bekken (nog niet vast erin) en mijn bloeddruk was verder ook prima. Vanmorgen bij het douchen werd ik al verrast door de ”befaamde prop”, maar dat zegt ook helemaal niets; het kan nog steeds weken duren….

Voor de zekerheid even langs het ziekenhuis gestuurd voor een hartfilmpje. Wat een avontuur is dat zeg! Het was prachtig om te zien hoe de hartslag van de kleine en de harde buiken van moeders in een bepaald patroon verlopen. Ik zag de harde buiken gewoon van te voren aankomen. Opvallend dat ze ook echt om de zoveel tijd kwamen…. Ik heb er een half uurtje aan gelegen. Volgens de verloskundige was alles goed op het filmpje en zou het haar niet verbazen als het er aan zat te komen. Maar goed, dat weet je natuurlijk maar nooit.

Maar dat er wat in de buik gaande is, is duidelijk. En dat is natuurlijk ook het mooist, als de natuur het proces in gang zet. Nou, jullie weten weer wat, mocht er wat veranderen…. horen jullie het van me!