Nog dertien dagen en dan zit het er op. Mijn zwangerschapsverlof. En oh, wat sta ik er dubbel in.
Aan de ene kant ben ik er echt aan toe om weer te gaan werken. Even wat anders dan de hele dag met een kindje bezig zijn. Naast moeder en vrouw, ben ik natuurlijk ook verpleegkundige en het is ook fijn om daar weer wat mee te doen. Ik zie wel tegen het fysieke werk op; gisteren ben ik een dagje naar Duitsland geweest met mijn moeder en echt heel veel heb ik ook weer niet gelopen, maar oh wat had ik een last van mijn bekken gisteravond. Ik kon amper lopen! Ik ben benieuwd hoe dat straks gaat als ik weer acht uur per dag ga werken, want ook daar loop ik heel wat af.
Aan de andere kant vind ik het moeilijk om Floris los te laten op die manier. Ik ben wekenlang heel intensief met hem bezig geweest en net nu we een ritme samen hebben gevonden, moeten we een ander ritme gaan vinden. Er zullen ook momenten zijn dat ik hem niet meer zie als ik thuis kom van mijn werk en dat lijkt me heel erg moeilijk. Ik ben zo gewend aan de rol van moeder, dat het ook weer lastig zal zijn een andere rol er weer bij te gaan krijgen.
Ik weet het allemaal nog niet zo goed. Ik weet niet of het allemaal gaat lukken op de kinderopvang, of Serge en ik ons werk goed op elkaar af kunnen stemmen. Maar ondertussen weet ik ook dat we het wel zullen beleven. Dat we het wel zien. Dat ik me overal wel druk om kan gaan zitten maken, maar dat het niets verandert.
We zien het wel… ik heb nog dertien dagen 
Artikelen (RSS)